De sportvereniging als afspiegeling van de maatschappij…

Regelmatig hoor ik mensen zeggen. De sportvereniging is eigenlijk een kleine weergave van de samenleving. Het is een afspiegeling van de maatschappij. Dit kan ik als liefhebber van sport, met interesse voor de maatschappij en de daar bij horende ontwikkelingen niet ontkennen. Ons verenigingsleven in Nederland is cultureel erfgoed. Het zorgt voor binding, integratie, ontmoeting en nog veel meer. Het heeft een belangrijke functie, die wij met zijn allen mogen trotseren en eigenlijk zouden moeten beschermen.

Het verenigingsleven kent vele voordelen. Het is een plek waar mensen elkaar ontmoeten. Daarnaast wordt ook regelmatig de kracht van sport aangehaald. Zo sprak Tom van ’t Hek twee weken geleden bij Pauw en Jinek treffend. “Daar waar mensen elkaar ontmoeten, in één elftal, in één kleedkamer, is sport zeer verbindend.” Voor mensen die regelmatig in een team sporten hoef ik hier weinig aan toe te voegen. Bij een vereniging is iedereen welkom en mag je mee doen. Daar telt wie je bent of wat je doet niet.  De voordelen van een vereniging en bijvoorbeeld sport gaan hand in hand.

Regelmatig laat ik mensen vanuit de bijstand kennis maken met de sportvereniging om daar aan de slag te gaan als vrijwilliger. Daarbij zie ik dat ze ontzettend snel worden opgenomen. Acceptatie en integratie gaat snel, omdat iedereen welkom is. Het mooie daaraan is dat mensen bij de vereniging weer gezien worden, ze groeien en daarbij ontmoeten ze ook nog eens een heel mooi nieuw netwerk. Vorige week was het zelfs zo mooi, dat er via het netwerk de stap naar de arbeidsmarkt gemaakt kon worden.

De afgelopen twee weken heb ik een aantal nieuwkomers gesproken, die dolgraag als vrijwilliger aan de slag willen. Mensen, met allemaal een bijzonder verhaal. Dan leer je elkaar pas echt kennen en begrijpen. Het mooie is dat steeds meer verenigingen open staan om een bijdrage te leveren aan maatschappelijke integratie. Daar ligt wederom de kracht van een vereniging. Het laat zien dat naast de publieke waarde sport, er een andere bijdrage wordt geleverd, namelijk aan integratie en participatie. De maatschappelijke impact van een vereniging is hierdoor enorm.

Mooie verhalen? Dat zeker. En natuurlijk gebeuren er ook minder leuke dingen bij een sportvereniging. Ouders die hun kind in de vroege ochtend om 8 u bij het hek afzetten, 5 euro in de handen drukken en het kind vervolgens om 17 u weer ophalen. Of ik zie mensen, die een amateurwedstrijd aanschouwen en daarbij hun ‘rode bloemkool[1]’ niet in de hand hebben. Emotie heeft dan wel eens de overhand. Dat laatste is inherent aan de sport en hoort er, zo lang het niemand schaadt, ook een beetje bij.

Verenigingen hebben veel moeite om vrijwilligers te vinden en te binden. Er is weinig betrokkenheid. De druk op de huidige vrijwilligers wordt groter. Als er iets mis gaat, wordt er direct gewezen. En wordt de vrijwilliger gezien als professional en die moet de volledige verantwoordelijkheid dragen. Maar moeten wij continu de focus leggen op wat minder goed gaat? En zijn bovengenoemde voorbeelden niet gewoon een afspiegeling van de maatschappij? Zijn we doordat we het in Nederland goed hebben niet te makkelijk en te gehaast geworden? Hebben we echt zo weinig tijd of stellen we de verkeerde prioriteiten?

Alle verenigingen willen namelijk leden en geen consumenten. Waarom draaien wij het als verenigingen en stichtingen niet om? En nemen wij als verenigingen gezamenlijk de rol aan in de samenleving. Hoe mooi kan het zijn om samen als verenigingen en stichtingen een leidende en opvoedende rol aan te nemen in de samenleving?

Laten wij er met z’n allen voor zorgen dat vrijwilligerswerk bij een vereniging vanzelfsprekend wordt. Dat je als verenigingen onderling staat voor vrijwilligerswerk. Dat je het bij een vereniging met elkaar moet doen. Elkaar positief waardeert.

En die consumenten? Die worden gedwongen om toch mee te doen, want verwisselen van vereniging of stichting is geen optie. Vrijwilligerswerk is namelijk vanzelfsprekend als je lid bent van een vereniging of stichting. Laat dan de samenleving een afspiegeling worden van onze verenigingen en stichtingen. Die beweging creëren we namelijk samen. Is dat niet mooi?

[1] Rode Bloemkool: Een bloemkool lijkt op de amygdala, een hersengebied in je brein. Wanneer emoties de overhand nemen, wordt je bloemkool rood. 🙂 Wanneer je de rode bloemkool voelt, ben je nauwelijks in staat het gesprek aan te gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *