Kom jij in beweging?

Daar zit je dan achter je laptop. Mijn blogs worden met regelmaat gelezen. Meer dan ik eigenlijk had verwacht. In de tijd dat ik dit schrijf denk ik; ‘Moet ik dit plaatsen? Ik ben niet zo’n pocher, successen delen vind ik namelijk lastig’. In mijn hoofd ben ik bezig met ideeën voor een volgende blog. Er speelt genoeg in mijn hoofd. Waar begin ik? Kom op Patrick, kom in beweging. Gewoon doen!

De ‘keukentafelgesprekken’. De gedachte achter het keukentafel gesprek was dat de zorg dichterbij komt. Met de gemeente aan de keukentafel, informeel. Maar het achterliggende doel is natuurlijk het behalen van flinke bezuinigingen. Hier ga ik het echter niet over hebben.

Voor mij is de keukentafel een plek waar informele gesprekken ontstaan. Een plek waar ik graag zit. Ook als ik op visite ga, is het voor mij een plek waar ik graag mag zitten. Het doet mij denken aan vroeger. Waarbij je ouders met de gasten gesprekken voerde. Gesprekken waarvan ik als kleine jongen niks begreep.

Wat mij altijd wel opviel, is dat de gesprekken altijd alle kanten op gingen. Er ontstond geen discussie, maar een dialoog. Met een afstand analyseerde ik dan, maar zag vooral dat de keukentafel een krachtig middel is, waar vanuit een gemoedelijk gesprek ideeën kunnen ontstaan.  Die een beweging op gang kunnen brengen.

Ik denk terug aan mijn laatste gesprek. Dit vond plaats aan de keukentafel. ‘Waar sta jij eigenlijk voor?’ Vroeg iemand mij laatst. Als schrikreactie kaats ik de vraag terug. ‘Wat bedoel je?’.
Nou, wat zijn eigenlijk je persoonlijk waarden? Waar zakt je broek echt van af?Ondertussen draait mijn brein op volle toeren. Ineens schiet mij wat te binnen.

Ik vertel dat ik laatst een discussie op internet zag. De discussie ging over de opening rondom Primark. Dat de Primark voor een positieve impuls zou zorgen in de stad Groningen was wel duidelijk. De kleding is goedkoop, de werkomstandigheden slecht en er is maar weinig openheid over. Redenen genoeg die leiden tot een discussie. Wat mij vooral verbaasde is dat het leidde tot een geheel andere discussie.

De prullenbakken waren namelijk overvol en er lag té veel troep naast. Kortom, het internet in lichte laaie, want Westerhaven was voor even een slagveld. Ondertussen regende het onnavolgbare comments. En de discussie? Die ging voornamelijk over het feit dat dit de schuld van de Primark is. ‘Nee, schreeuwde de ander over het platform. Dit is de schuld van de MC Donalds.’ ‘Hou toch op! Dit is de taak van de gemeente.’ Tja, er moet toch altijd iemand de schuld krijgen dacht ik toen?

Is het niet veel belangrijker om ook bij dit soort zaken overstijgend te denken? Ligt het niet bij ons zelf? Zijn wij als mens niet gewoon verantwoordelijk? Waarom loopt er niemand 50 meter verder om het daar in de prullenbak te gooien? Kortom, door de komst van de Primark is er een probleem ontstaan, dat is wel duidelijk. Als mensen zijn we allemaal gelijkwaardig, zonder daarbij een pet van een organisatie te dragen.  Tuurlijk, begrijp ik dat er direct met een vingertje gewezen moet worden. Waarom toch altijd die verantwoordelijkheid direct aan een partij ophangen? Waarom niet zelf in beweging komen.

Zijn we te verwend, omdat alles altijd goed voor ons is geregeld. Stellen we ons door de verzorgingsstaat te afhankelijk op? Zijn het de processen die te veel als doel gebruikt worden, waardoor er niet zelfstandig wordt nagedacht en ondernemerschap vaak ontbreekt?

Misschien een idealistische gedachte, maar is het niet verstandiger om in het vervolg niét de discussie aan te gaan, maar te denken. Hey, dit trek ik mij aan. Vanuit dit probleem kom ik in actie. Hier ga ik wat aan doen, want ik heb de oplossing. Ik neem contact op met de Primark, de MC Donalds en de Gemeente en zorg dat ik dit probleem aan kaart. En dat er gezamenlijk een oplossing moet komen.

Het mooie aan de vraag die ontstond bij de keukentafel is dat ik mij ineens besefte. Ik wil mensen inspireren en met de Verenigbare Club laten zien dat het ook anders kan. Ik wil mensen in beweging laten komen. Door zelf in beweging te komen. Letterlijk, en figuurlijk! Door te laten zien, dat je met een projectplan en weinig geld veel resultaten kunt bereiken.

Schuif belangen opzij en stel je zelf de vraag; Wat kun je op dit moment zelf al doen? Ik geloof namelijk in het feit dat wanneer je zelf een beweging laat zien, de andere partij snel genoeg in beweging komt. En als dat niet zo is? Ach, vraag je zelf dan op zijn minst af wat de winst is, want die is er altijd. Verder kun je in ieder geval tegen je zelf zeggen dat jij je best hebt gedaan. Is dat niet het allerbelangrijkste?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *